جايگاه فطرت از منظر قرآن‌كريم و دلالت‌هاي تربيتي آن

فطرت در قرآن به دو معناي عام و خاص به كار رفته‌است. فطرت در معناي عام به معناي ايجاد و ابداع موجودات و فطرت در معناي خاص سرشتي ويژه و آفرينشي خاص انسان است كه حقيقت آدمي به آن سرشته شده و جان او به آن شيوه آفريده شده‌است. به دليل ويژگيها و خصوصياتي كه خالق متعال در فطرت آدمي به وديعه نهاده‌، توجه و شناخت فطرت داراي اهميت است. هدف اين مقاله آشنايي با مفهوم فطرت و ويژگيهاي آن، تشريح، تبيين و بررسي عوامل و موانع شكوفايي فطرت و دلالتهاي تربيتي مبتني بر آن، با استفاده از روش تحليلي- توصيفي، مي‌باشد. نتايج نشان داد كه عمده ترين عوامل شكوفايي فطرت عبارت‌اند از تعاليم الهي انبيا، تقوا، علم و معرفت. در مقابل موانعي هم به عنوان آسيب رسانهاي شكوفايي و تعالي فطرت وجود دارد كه چنين برشمرده شده‌است: آسيب رساننده‌هاي فردي و اجتماعي. در بخش انتهايي مقاله اصول و روشهاي تربيتي مبتني بر فطرت بيان شده‌است.