نظريه كشاورزي فرهنگي

مبحث مهندسي فرهنگي چند سالي است كه در ادبيات علمي و رسانه اي كشور كانون بحثهاي مختلف شده است. در اين ميان برخي سعي كرده اند با نگاه فلسفي در معنا و امكان مهندسي فرهنگي تفكر كنند و برخي اشكال كرده اند كه اين نگاه نمي‌تواند كارآ بيافتد. در اين مقاله تلاش مي شود بدون قول به امتناع مهندسي فرهنگي و با استنطاق از متن دين رويكردي كارآ و توحيدي را تبيين نمود. اين رويكرد كشاورزي فرهنگي به عنوان تقرير صحيح از نظريه مهندسي است. مهندس نمونه اعلاي بشر مدرن است و و از نوع جديد نگاه بشر به آدم و عالم حكايت مي كند. در حالي كه بر اساس متون ديني كشاورزي آن پيشه اي است كه خدا براي بندگانش فرستاد تا هم كار كنند و هم بنده باشند. و هم كار است و هم سبب اتصال زمين به آسمان. اين نظريه موجب رواج رويكرد استصلاحي در حكومت به جاي رويكرد اصلاحي و تقويت فرهنگ انتظار به معناي صحيح آن مي شود. ضمن اينكه ذيل آن مي توان روشهايي برگرفته از قرآن براي «تدبير و برنامه ريزي» با محوريت سوره يوسف پيشنهاد نمود.