جايگاه واقعي علم در انسان¬شناسي

در اين نوشتار ارزش ذاتي علم مورد توجه قرار گرفته و حدود و ثغور آن تحليل شده است؛ ثابت شده است علم، تابع مصالح واقعي انسان است و اگرچه نمي¬توان از كلّي علم سلب حجيت نمود اما علومي كه فاقد اين مصالح باشند و يا در خودِ يك معرفتي و راه¬هاي رسيدن به آن، مفسده¬اي وجود داشته باشد، شارع و قانون¬گذار مي¬تواند آن علم را فاقد ارزش و بي¬اعتبار بداند. علوم و معارف تا زماني كه تأمين¬كننده مصالح واقعي انسان باشد داراي اعتبار است و علم به خودي¬خود داراي فضيلتي نبوده و ارزش آن تابع اثر آن(تأمين مصالح افراد) مي¬باشد. منظور از مصلحت نيز، آن مصالحي است كه سعادت و كمال انسان را در دنيا و آخرت تأمين نمايد لذا هر علمي كه واجد اين خصوصيت باشد ارزشمند و در غير اين¬صورت فاقد اعتبار است. اين مهم در بحث¬هاي تمدني و برنامه¬ريزي براي مديريت¬هاي كلان اعم از مسائل اقتصادي، سياسي، اجتماعي، آموزشي و... ثمره خود را نشان خواهد داد.