نقد و بررسي آراي تفسيري آيات 189 – 190 سوره اعراف با تأكيد بر نظر تفسيري سيّد مرتضي

موضوع مقاله نقد و بررسي آراي تفسيري آيات 189 – 190 سوره اعراف با تأكيد بر نظر تفسيري سيّد مرتضي است. اختلاف آراي تفسيري در آيات الهي معاني متفاوتي را ايجاد مي‌كند و گاه دليلي بر اثبات يا تقويت برداشتي خاص از آيات شمرده مي‌شود. موضوع اين آيات مربوط به خلقت انسان از نفس واحده و نقض عهد والدين بعد از فرزند دار شدن است، مسئله مورد بحث در اين آيات (فلما آتاهما صالحاً جعلا له شركاء فيما آتاهما) مرجع ضمير (جعلا) و معناي كلمه صالحاً است. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحليلي-توصيفي به بررسي آراي مفسرين پرداخته (آراي موافق و مخالف با رأي سيد مرتضي را مورد بررسي قرار داده) و به اين نتيجه رسيده است كه اكثر مفسرين با نظر سيد مرتضي در امالي موافق‌اند و نظر برگزيده رأي علامه طباطبايي صاحب تفسير الميزان است كه گفته است: منظور از صالح، صالح ديني نيست بلكه منظور از آن صالح براي زندگي و بقا يعني فرزندي تام‌الخلقه و بي‌عيب و آفت باشد و همچنين در مورد مرجع ضمير (جعلا) مي‌گويد: داستان شريك قائل شدن براي خدا بعد از فرزنددار شد، مربوط به آدم و حوا نيست بلكه شرح حال نوع بشر است.