فرهنگ، ياددهي و يادگيري

معناي فرهنگ در يك جامعه‌، در برداشتي ساده و ابتدايي‌، به معناي راه‌هاي زندگي آن جامعه و آداب خوب آن جامعه مي‌تواند باشد. فرهنگ يك جامعه را مي توان مجموعه اي از آراء و عقايد ،آمال و آرزوها،مهارت ها و تخصص ها ، آداب و رسوم و هنجارهاي افرادي كه اين جامعه در ميان آن ها تولد يافته و رشد مي كنند ، دانست. رويكرد فرهنگي به آموزش، مجالي براي ترويج گفتمان انتقادي در علوم تربيتي به ويژه روش‌هاي آموزش و يادگيري، مطالعات برنامه درسي و پژوهش‌هاي نظري و عملي اين حوزه از دانش بشري است.پژوهش‌هاي بين‌المللي پيرامون فرهنگ آموزش و يادگيري نشان مي‌دهند كه آموزش فعاليتي فرهنگي است. فعاليتي كه در قالب برنامه هاي فرهنگي رخ مي نمايد و در نهاد دانش آموزان و مخاطبين خود ، مأوا مي گيرد. بنابر اين رويكردهاي آموزش و يادگيري از مناسبات فرهنگي، فكري و نظري متفاوتي تغذيه مي‌كنند. اقتباس رويكردها و روش‌هاي انديشه و عمل تربيتي بدون توجه به موقعيت‌هاي فرهنگي و اجتماعي زيست و بالندگي آنها آفت زا است و در عمل ناكارآمدي‌هاي بسياري را به فرايند آموزش و يادگيري تحميل مي‌كند. هدف از انجام اين پژوهش بررسي فرهنگ، ياددهي و يادگيري مي باشد،و در پاسخ به اين سؤال است؛ كه فرهنگ ياددهي و يادگيري چگونه در برنامه‌هاي درسي ايفاي نقش نموده است؟براي پاسخ به اين پرسش با مراجعه به كتاب‌هاي درسي، اسناد و مدارك و و با استفاده از رويكرد كيفي و به روش سنتزپژوهي به آن پرداخته شده است.از مهم ترين يافته هاي پژوهش مي توان تاثير عوامل انساني و تاثير آن بر فرهنگ يادهي و يادگيري اشاره كرد.