رفتار پرخطر رانندگي واكاوي تجارب زيسته نمونه اي از رانندگان در كلانشهر تهران)يك مطالعه پديدارشناختي(

در سالهاي اخير با رشد شهرنشيني تغييرات زيادي در سبك زندگي افراد به خصوص در كلانشهرهايي مانند تهران به وجود آمده است كه اين تغييرات با ويژگي هايي مانند مصرفي شدن و ماشيني شدن هرچه بيشتر ،عجين شده است. اين ويژگي ها از يك سو باعث سهولت در امور زندگي و از يك سو پيامدهاي منفي را براي افراد جامعه به وجود آورده است .يكي از اين پيامدهاي منفي ،استفاده بي رويه از وسايل حمل و نقل شخصي و تٰرافيك و افزايش رفتارهاي پرخطر رانندگي است .در اين نوشتار ،برخي از زمينه هاي شكل گيري رفتارهاي پرخطر رانندگي و تجارب زيسته رانندگان در اين خصوص تحليل شده است.روش:اين مطالعه در چارچوب پارادايم تفسيرگرايي و با روش كيفي و رويكرد پديدارشناختي با 11 نفر از رانندگان سطح شهر تهران در سال 69 صورت گرفته است.وبا كمك روش 9 مرحله اي اسميت به تجزيه و تحليل داده هاي كيفي پرداخته شد.يافته ها:مهمترين مقوله ي كشف شده از سوي مشاركت كنندگان ،نقص در فرآيند يادگيري اجتماعي است كه در بسياري از موارد ،رفتار پرخطر رانندگي از طريق خانواده و يا شبكه دوستان و ساير واسطه هاي اجتماعي شدن ،برساخته مي شود. ساير مقوله هاي مهم نيز عبارتند از: ،نارضايتي از وضعيت اقتصادي-اجتماعي،نحوه نگرش به پليس ،فراهم نبودن بسترهاي عيني)عوامل محيطي –فني( ،احساس تبعيض جنسيتي در فضاي رانندگي،فراهم نبودن بسترهاي ذهني مناسب)عوامل فرهنگي( و....نتيجه گيري:در مجموع به نظر مي رسد با افزايش آگاهي از طريق آموزش هاي مفيد در زمينه فرهنگ رانندگي به رانندگان و آشنا نمودن آنان با پيامدهاي منفي چنين رفتارهايي و نيز جايگزين كردن فرهنگ استفاده از وسايل حمل و نقل عمومي به جاي وسايل حمل و نقل شخصي و نيز فراهم نمودن ساير بسترهاي اجتماعي –فرهنگي مناسب ،در جهت پيشگيري و اصلاح چنين رفتارهايي كوشيد.