اثرات اقتصاد دانش بنيان بر تحقق اقتصاد مقاومتي

يكي از راهبردهاي محوري در تحقق رشد اقتصادي بلندمدت و پايدار، اتكاي اقتصاد به صادرات دانش بنيان و تكيه بر اقتصاد دانش محور است. درضمن كاهش آسيب پذيري و مقابله با ريسك ها نيازمند حركت با ادبيات روز اقتصادي است و نمي توان در دنياي كنوني، بر پايه اقتصاد صنعتي پيش رفت و نيازمند حركت به سمت اقتصاد دانش بنيان است. مقاله حاضر از باب تبيين تأثيرات اقتصاد دانش بنيان بر درون زايي اقتصاد ايران انجام گرفت. با توجه به مباني نظري حاكم بر سياست هاي كلي اقتصاد مقاومتي، صادرات كالاهاي با فناوري بالا نماد توسعه اقتصاد دانش بنيان كشور قرار گرفت و از دو شاخص ساده (رشد اقتصادي بدون نفت) و شاخص تركيبي (تركيب سه شاخص نسبت كسري بودجه، سهم درآمدهاي مالياتي و نفت در بودجه) براي تبيين اقتصاد درون زا استفاده شد. برآورد رابطه بلندمدت رشد اقتصادي بدون نفت ايران مشخص نمود كشش شاخص اقتصاد درون زا (رشد اقتصادي بدون نفت) نسبت به شاخص اقتصاد دانش بنيان (لگاريتم صادرات كالاهاي با فناوري بالا و هاي تك) طي دوره 92-1368 مثبت و معادل 21/0 درصد است. همچنين با لحاظ شاخص تركيبي اقتصاد درون زا به عنوان متغير وابسته، كشش نسبت به شاخص اقتصاد دانش بنيان مثبت و معادل 76/0 درصد برآورد گرديد.