بازيابي الگوي چهارباغ ايراني در طراحي خيابان

با گسترش تحولات عميق در عرصه هاي گوناگون به ويژه در جوامع در حال توسعه گسست هايي در حوزه هاي گوناگون از جمله معماري و شهرسازي ايجاد شده و روند شتابان تغييرات و نيازهاي جديد پيش رو مجالي براي بهره گيري روز آمد از الگوهاي اصيل و ريشه داري كه طي قرون متوالي به تكامل رسيده باقي نگذاشته است، در اين ميان شهرها بي تفاوت به استخوان بندي و اندام هاي اصيل خود، رشدي لجام گسيخته و ويرانگر را تجربه كرده اند. با اين وجود جاي بسي شگفتي است كه برخي از اين ساختارها چنان قدرتمندانه و موثر طرح ريزي شده و به اجرا در آمده كه پس از گذشت قرون و اعصار همچنان رد پايشان در گستره شهرها قابل بازشناسي است. با كنكاشي در تاريخ شهرسازي ايران ، آنگاه كه معماري و شهرسازي صفوي را مرور مي كنيم با مفهومي به نام چهارباغ مواجه مي شويم كه در دستور زبان طراحان منظر، اين مفهوم كمتر راه يافته است. طي مقاله حاضر كوشش شده است از طريق نگاه تحليلي به اسناد كتابخانه اي و اينترنتي، تصويري روشن از اين عنصر ارزشمند ترسيم شده و اصول مشترك حاكم بر اين گونه محورهاي مستقيم شهري مورد بازشناسي قرار گرفته تا از آن در طراحي خيابان هاي امروزي استفاده شود.