سلامت محيط زيست به عنوان زيرساخت سلامت فردي و اجتماعي: تحليلي جامعه‌شناختي

جامعه شناسان تأكيد فراوان بر اثرات فردي و اجتماعي ناشي از مسائل محيط زيست دارند، و همواره به دنبال حل اينگونه مسائل هستند. به هم خوردن محيط زيست علاوه بر آثار فراواني كه دارد، اثرات فردي و اجتماعي جبران ناپذيري نيز به ويژه بر نقاط شهري بر جاي مي گذارد. جامعه شناسي همواره مدافع شرايطي است كه در آن موقعيت محيط زيست، تنش هاي اجتماعي، به خطر افتادن سلامت گروه هاي مختلف اجتماعي و ... كمتر مخاطره آميز گردد. به عبارت ديگر، آنها عموماً به دنبال راه حل هايي از نوع تعادل جمعيتي و پيشگيري از تراكم جمعيت به ويژه در نقاط شهري هستند. اينكه چگونه بعضي از شرايط محيطي به لحاظ اجتماعي تبديل به مسأله مي شوند، خود موضوع بحث بسياري از جامعه شناسان و خبرگان محيط زيست است. در گذشته و در زماني فقدان سلامت صرفاً به شرايط بيولوژيك يا طبيعي نسبت داده مي شد، در حاليكه بعداً جامعه شناسان به اين نتيجه رسيدند كه اشاعه بيماري ها تا حد زيادي به موقعيت اجتماعي- اقتصادي افراد، سنت ها و اعتقادات نژادي، و ديگر عوامل فرهنگي مربوط مي گردد (White:2002).