مباني توسعه استنباط از رفتار معصوم: ماهيت، دلالت، قلمرو

يكي از حوزه¬هاي كارايي رفتار معصوم استنباط آموزه¬هاي ديني است كه به دليل عدم تنقيح مباني و روش‏هاي اعتبارسنجي و دلالت¬شناسي، آن چنان‌كه بايد مورد توجه قرار نگرفته است. از جمله راه¬هاي افزايش دامنه بهره¬گيري از سنّت عملي در استنباط، تبيين مباني و پيش¬فرض¬هايي است كه پذيرش آن¬ها موجب به كارگيري بيشتر رفتار معصوم و در نتيجه توسعه استناد و استنباط از آن مي¬شود. پژوهش حاضر تلاش دارد تا به روش تحليلي ــ اكتشافي، باورهاي بنيادين كارآمدي رفتار معصوم را در استنباط كه بر پايه سه مؤلفه ماهيت، دلالت و قلمرو استوار گرديده است، تبيين نمايد و زمينه بهره¬گيري افزون از سنت فعلي را فراهم آورد. باور به اشتمال فعل بر ترك و تقرير، دلالت تام فعل معصوم و محدوديت رفتارهاي اختصاصي معصوم، از جمله مباني مؤثر در توسعه استنباط آموزه¬هاي ديني از رفتار معصوم است.