بررسي علل حضور كمرنگ سازه هاي نوين در معماري معاصر ايران

بحث استفاده فناوري و سازه هاي نو در علوم ساختمان و به صورت عمده معماري، نياز شديد دوران معاصر مي باشد و در سالهاي آتي به صورت بسيار قويتري در عرصه ي جهاني مطرح خواهد شد. امروزه در بيشتر كشورهايي كه داراي صنعت سازه و معماري غني و قدرتمند هستند، معماري و سازه مكمل و در كنار يكديگر جلوه مي كنند. هرچند ضرورت همگامي بين معماري و تكنولوژي بحثي واضح و مبرهن است اما تنها با مقايسه اي مختصر درك مي گردد كه ما تا چه حد از عرصه ي جهاني و اين ويژگي دنياي معاصر بدور مانده ايم. معماري ايران در دو دهه ي اخير معماري بدون مكتب، سبك يا نظريه اي مشخص و مدون بوده و قادر به رقابت با آثار برجسته جهاني نيست. يكي از مسائلي كه اين شرايط را ايجاد كرده قطعا فناوري ضعيف و اجراي بد ساختمانهاست. اين مقاله تلاش مي كند ضمن بررسي مفاهيم سازه و تكنولوژي و پيشينه همگرايي سازه و معماري در جهان و ايران، به بررسي و ذكر دلايل عدم استفاده از سازه هاي نوين و دلايل عقب ماندگي جامعه ي امروز ايران در اين زمينه بپردازد، به اين اميد كه گامي باشد در راستاي جلب توجه مهندسان معماري و سازه در راستاي درك صحيح تكنولوژي معماري و تلاش در جهت برآورده شدن نيازهاي جامعه در اين خصوص.