نقش طرح ‌هاي يكپارچه سازي اراضي در مديريت پايدار منابع آب

يكي از موانع اصلي در توسعه كشاورزي پايدار، پراكندگي زمين‌هاي كشاورزي حاصل از اصلاحات ارضي است. استفاده از تكنولوژي و سرمايه گذاري در بخش كشاورزي مي تواند عملكرد نيروي كار، زمين و آب را كه به عنوان منابع اصلي توليد مطرح هستند افزايش داده و همچنين منجر به افزايش توليد و درآمد شود، اما در اين ميان پراكندگي اراضي به عنوان يكي از چالش‌هاي مهم تحقق اين امور را با مشكل مواجه كرده است. در همين زمينه بررسي‌هاي اوليه نشان مي‌دهند اكثريت كشاورزان تمايلي به پذيرش طرح‌هاي يكپارچه سازي ندارند و دلايل متعددي در اين موضوع دخيل هستند. از طرف ديگر عدم پذيرش طرح يكپارچه سازي توسط كشاورزان مانع مديريت صحيح منابع آب مي‌گردد. لذا در اين مقاله با استفاده از داده‌هاي ثانويه ضمن بررسي طرح‌هاي يكپارچه سازي و عوامل مؤثر در عدم پذيرش اين طرح ‌ها توسط كشاورزان نقش طرح ‌هاي يكپارچه سازي اراضي در مديريت پايدار منابع آب مورد بررسي قرار گرفت تا ضمن مشخص كردن اين عوامل، مسؤلان ذيربط را در راستاي هر چه بهتر سياست‌گذاري‌ها ياري دهد. نتايج اين بررسي نشان مي دهد آنچه كه اجراي طرح‌هاي يكپارچه سازي را با مشكل مواجه كرده است، عوامل فرهنگي- اجتماعي و اقتصادي، نوع مالكيت، ميزان و نحوه مشاركت كشاورزان، مشكلات اجرايي، مشكلات ساختار قانوني و غيره مي باشد. همچنين با توجه به مشكلات ناشي ازخشكسالي و محدوديت در منابع آب، با اجراي طرح‌هاي يكپارچه سازي توسط كشاورزان مي‌توان در جهت مديريت منابع آب حركت نمود.