آسيب شناسي تمدني از ديدگاه علامه جعفري

هر تمدني در كنار مؤلفه هاي ايجابي خود بوسيله ي عواملي منفي و مخرب تهديد مي شود. اهميت شناخت و مقابله با اين آسيب ها از آن روست كه وجود آن ها حتي اگر مانع از شكل گيري و ادامه ي يك تمدن نشود، با تعالي حقيقي انسان و جامعه در تضاد خواهد بود. در نظر علامه جعفري، رسالت يك تمدن رشد همه جانبه ي انسان در مسير حيات معقول است و از اين جهت مهمترين آسيب يك تمدن غفلت از شرافت ذاتي انسان خواهد بود. در كنار اين مورد، عوامل ديگري چون عدم توازن در تأمين جنبه هاي گوناگون مادي و معنوي زندگي، رذائل اخلاقي و رفتاري، سودجويي و منفعت گرايي، علم زدگي و ضعف علوم انساني، همينطور سستي و فساد حاكميتي از ديگر موارد ضربه زننده به يك تمدن مطلوبند. بازگشت به فطرت پاك انساني و همينطور آيين حضرت ابراهيم يعني اسلام حقيقي دو راهكار پيشنهادي براي تكامل تمدن بشري و در امان ماندن آن از آسيب است.