نظام زيباشناسي اسلامي از منظر علامه جعفري

اين مقاله مباني نظام زيبايي شناسي علامه جعفري را مورد بررسي قرار مي دهد. مسائل و زاواياي مختلف نظام زيباشناسي علامه را مطرح مي شود تا الگويي دراين باره حاصل گردد. علامه محدوده زيبايي را فقط در صناعت انساني نميداند بلكه اصل زيبايي را مربوط به صناعت و خلقت الهي مي داند. نظر علامه، عيني بودن هنر در جهان خارج مي-باشد. علامه جعفري آن زيبايي را مورد ملاك قرار مي دهد كه تاثيرگذار باشد و زيبايي خثني و بدون هدف را اعتنايي نمي كند. وي قائل است؛ تاثيرگذاري زيبايي هم بايد در تربيت و سلوك نمود داشته باشد. درانتها نظر علامه اين است هر زيبايي بيانگر حقيقت و كمال نيست. زيبايي نبايد پرده اي براي پوشاندن واقعيات و توجيه پليدي ها باشد. زيبايي و آرايش ظاهري به جهت جاذبه اي كه دارد، مي تواند حقيقت و واقعيت و انديشه و تعقل را از دست ما بگيرد. درضمن جهت رسيدن به نظام زيباشناسي علامه، مقولاتي چون نوع نگاه علامه جعفري به هنر و زيبايي، ريشه هنر، ارزش زيباشناختي هنر، محدوده زيبايي، زيبايي سلوكي، تشكيكي بودن درجات زيبايي، رابطه زيبايي و حقيقت و هنر، رابطه ارزش، لذت، تعجب و شگفتي با زيبايي، رابطه زيبايي دروني هنرمند با زيبايي اثر هنري در بيرون و در نهايت زيبايي از ديدگاه اسلام با نگاه علامه، مورد بررسي قرار گرفته است.