حق حيات در نظام بين‌المللي حقوق بشر و انديشه علامه جعفري (ره)

بديهي‌ترين حق آدمي زنده ماندن است. حق حيات به عنوان موهبت الهي، امري فطري و طبيعي و پايه اساسي مجموعه حقوق انساني است كه تعرض به آن امري ناپسند است. حيات شرافتمندانه انساني و منع تعرض به آن در موازين بين‌المللي متعدد پيش‌بيني شده است كه از جمله آن‌ها مي‌توان به اعلاميه جهاني حقوق بشر، ميثاق بين‌المللي حقوق مدني و سياسي، كنوانسيون اروپايي حقوق بشر و اعلاميه حقوق بشر اسلامي قاهره اشاره كرد. انديشمندان اسلامي نيز به مقوله حق حيات توجه ويژه‌اي مبذول داشته‌اند و در نوشته‌هاي خود بر اهميت آن تأكيد ورزيده‌اند. از ديدگاه علامه جعفري نيز حق حيات در اسلام به عنوان طبيعي‌ترين و اولين حق شناخته شده است و آن هم «حق حيات شايسته» نه زندگي مطلق و توام با اهانت، زجر و شكنجه. بر چنين بنياني، ايشان حيات را نه صرفاً يك امر مادي و اين دنيايي بلكه مقوله‌اي معنوي و پيوسته با حيات اخروي مي‌دانند كه بايد نقش دستورات الهي و معنوي در آن پررنگ باشد. اين پژوهش در پي آن است كه ضمن تشريح حق حيات ار ديدگاه علامه به تطبيق آن با موازين بين‌المللي حقوق بشر بپردازد.