نقش انواع شناخت در نظريه ي «حيات معقول» علامه جعفري

نياز بشر به سبك درست زندگي، انگيزه و ضرورتي براي مطالعه و تبيين مؤلفه هاي شناختي آن است. در اين راستا علامه جعفري با طرح نظريه ي «حيات معقول» در برابر «حيات طبيعي محض»، نوعي از زندگي مبتني بر تعقل، با محوريت عقل عملي و نفي راسيوناليسم غربي، ارائه نموده است كه طيف وسيعي از شناخت هاي وحياني، عرفاني، حكمي و علمي را در بر مي گيرد. تحليل داده اي آثار مكتوب علامه نشان مي دهد كه اين دريافت ها به دو شكل حضوري يا حصولي و از راه هاي گوناگوني چون آموزش، تقليد، يا تعبد بدست مي آيند. معارف صحيح و مستند به عقل، علاوه بر ارزش ذاتي خود، به مانند ابزاري براي پرورش استعدادها و هدايت اختياري انسان عمل خواهند كرد كه پيامد آن ساخته شدن آدمي و ورود به هدف اعلاي زندگي يعني شركت در آهنگ كلي هستي و به تعبير ديگر عبادت خداوند خواهد بود، نتيجه اينكه حيات معقول وابسته به مجموعه اي كامل از شناخت هاي الهي و بشري با درجات ارزشي متفاوت است، مشروط بر اينكه با كمك ساز وكارهاي عقلي و وحياني از آسيب هاي معرفتي و عملي در امان بماند.