بررسي عوامل موثر بر مهاجرت نيروي كار داخلي با استفاده از رگرسيون لاجيت در ايران( با تاكيد بر عوامل مرتبط با حوزه مقصد)

مهاجرت نيروي كار مي تواند با انبوهي از مشكلات شهري همراه باشد، از اين رو در كشورهاي در حال توسعه علاقه روز افزوني به طرح برنامه‌هايي جهت تغيير و كنترل جريان مهاجرت نيروي كار به چشم مي‌خورد. هدف اصلي اين مقاله، برسي عوامل موثر بر مهاجرت نيروي كار داخلي در ايران طي سال‌هاي 1375-1393 است. براي رسيدن به اين هدف هر يك از استان‌هاي ايران را با توجه به درآمد سرانه آن‌ها به سه گروه، با درآمد پايين، درآمد متوسط و با درآمد بالا گروه بندي شده است. وجود متغير وابسته، به صورت انتخاب‌هاي گسسته موجب شده از مدل لاجيت چندجمله‌اي براي بررسي، متغيرهاي تاثير گذاردر اين مطالعه استفاده شود. نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد، مهاجرت نيروي كار با نرخ مشاركت و تورم استاني رابطه مثبت، وبا تعداد افراد تحصيل كرده متوسطه به بالاتر در هر استان رابطه منفي دارد. تحليل اثرات نهايي نيز نشان دهنده حساسيت بالاي مهاجرين نيروي كار به تعداد افراد تحصيل كرده در هر استان است.