آسيب شناسي توسعه اجتماعي در جمهوري اسلامي ايران و راهكارهاي ارتقاء آن

توسعه اجتماعي يكي از ابعاد اصلي روند توسعه بوده و راه دست يابي به عدالت اجتماعي، ايجاد يكپارچگي و انسجام اجتماعي، افزايش كيفيت زندگي و ارتقاء كيفيت زندگي انسان ها قلمداد مي گردد و امروزه بيشتر انديشمندان علوم اجتماعي، شرط وصول به توسعه پايدار را توجه به توسعه اجتماعي در كنار توجه به توسعه اقتصادي مي دانند. از آنجايي كه تحقق توسعه در كشورها منوط به بسيج امكانات ملي و برطرف كردن موانع توسعه نيافتگي مي باشد، لذا حل معضلات و آسيب هاي موجود بر سر راه توسعه اجتماعي در ايران معاصر، مشروط به شناخت مسايل و مشكلات موجود، ارزيابي دقيق و برنامه‌ريزي عملي براي توسعه اجتماعي بوده و در اين راستا مولف با آسيب شناسي توسعه اجتماعي در جمهوري اسلامي ايران، درصدد ارائه راهكارهايي براي رهايي از آسيب ها مي باشد. شايان ذكر است از آنجايي كه توسعه اجتماعي، شاخصه هاي بسياري در روند توسعه را شامل مي شود، لذا نگارنده بر آن است تا پس از انتخاب چند شاخصه مهم، به بررسي آسيب ها و راهكارهاي مرتبط با آن بپردازد.