بررسي دستورات قرآني در رابطه با كشاورزي

كشاورزى و زراعت در قرآن و فرهنگ اهل بيت(ع) از اهميت‏بسيار بر خوردار است. اين كار نه تنها در قرآن ، كتب آسماني و كلمات آن بزرگان مورد بيشترين تاكيد قرارگرفته، بلكه اكثر پيامبران الهى، پيشوايان معصوم و بندگان‏صالح عملا به اين كار پرداخته و به آن افتخار كرده‏اند. آن‏بزرگان، كشاورزان را انسان هايى ارزشمند، متوكل، نيكوكار، صاحب‏پاك‏ترين و حلال‏ترين شغل‏ها و سودمند به حال جامعه معرفى كرده،در جهان آخرت، صاحب بهترين مقامات دانسته‏اند . با فراز آمدن خورشيد مهرگستر اسلام، پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله و سلّم ـ هماره بر اهميّت كشاورزي پاي فشرد و منزلت كشاورزان را به مردم نماياند و امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ اين راه را به فرجام رساندند و با تعبيرهايي رسا و بي مانند ارزش كشاورزي را براي شاگردان و مردم باز گفتند و اين گهر گفته ها انقلابي عظيم در شيوه ها، كميّت و كيفيت كشاورزي در جهان اسلام پديد آورد كه شهره شد و همه آنان كه از سر انصاف تاريخ تمدّن اسلامي را هر چند گذرا نگاشته اند دست كم بدان اشاره كرده اند. در اين مقاله، آياتي كه به مساله كشاورزي پرداخته اند، مورد بحث و بررسي قرار گرفته تا بتواند چراغ راه متوليان فرهنگي كشور براي ترغيب جوانان به اين فعاليت خداپسندانه قرار گيرد.