تفكري در پايه اخلاقي- فرهنگي پيشرفت در ايران

آنچه در اين مقاله مطرح گرديده شمه كوچكي از نقاط ضعف ايرانيان در اخلاق آنان مي‌باشد كه جزئي از فرهنگشان شده است. اين مقاله با روش توصيفي تحليلي كارشده و مبناي كار را بر روشنگري در عناصر اخلاقي فرهنگي ناسازگار با پيشرفت نهاده است. دليل تراشي، فرد نگر بودن، اغراق و دروغ، راحت‌طلبي، گذشته گرايي و بي‌توجهي به زمان، اسطوره گرايي و اسطوره‌سازي، افراط و تفريط چند نمونه از اخلاقيات نامناسب ايرانيان مي‌باشد كه راه حركت آنان به سمت پيشرفت را مسدود مي‌كنند يا باعث كاهش سرعت حركت افراد مي‌شوند. اين‌گونه خلقيات با ايجاد اخلاق هاي ديگر كه خود نيز بدتر از بد هستند پررنگ تر مي‌شوند. برخي از اين روحيات منجر به افزايش دامنه بي‌اعتمادي، ايجاد روحيه انزواطلبي و كسل شدن جامعه و در نتيجه خودخواه شدن و حتي ريا كاري در افراد مي‌شوند و گاه نيز افراد را از واقعيت دور كرده و موجب مي‌شوند كه جامعه به نوعي بي‌برنامگي كه البته در اكثر موارد به صورت پنهان خواهد بود دچار شود. در پايان نيز راهكارهايي براي جلوگيري از گسترش اين روحيات و نابود كردن آن‌ها تدوين شده است؛ مانند گسترش فرهنگ كتاب‌خواني، تغيير و اصلاح محتواي درسي در مدارس و طراحي بازي‌هاي رايانه‌اي در اين راستا.