دانش بومي: حلقه مفقوده پيشرفت پايدار كشاورزي

در سال هاي اخير، دانش رسمي و نوين، فناوري‌هاي جديد و كارآمدي را در بخش كشاورزي پديد آورده است كه موجب تحولات اساسي در فرآيند توليد و عرصه زندگي بهره برداران كشاورزي و روستاييان شده است. ولي ‌به كار گيري برخي از طرح ها موجب بروز مشكلات محيطي شده است. همچنين در اكثر موارد اين طرح ها موفقيت و پايداري چنداني كسب نكرده اند. يكي از گزينه هاي مورد نظر براي رفع اين مشكل ، رجوع به دانش تجربي گذشتگان است. بهره گيري از دانش بومي اين امكان را فراهم مي سازد كه در فرايند تعيين نياز و طراحي فناوريهاي متناسب و به كار گيري آن، مردم محلي و دانش آنها را عملا در مسير توسعه متوازن و پايدار به مشاركت بطلبيم. در اين مقاله سعي شده است معرفي مختصري از دانش بومي صورت گيرد. پس از آن ضرورت استفاده از اين دانش و ويژگي هاي آن بيان گردد و در نهايت توصيه هايي به منظور تلفيق اين دانش با دانش نوين(رسمي) ارائه گردد. در صورت استفاده صحيح از دانش بومي و نوين، مي توان راهكارهاي بسيار موثري در زمينه توسعه پايدار ارائه نمود.