دانشگاه كارآفرين و علوم انساني؛ از كاربرد تا كاركرد

به دليل اهميت راهبردي و مفهوم كارآفريني و همچنين جايگاه خاص آن در دانشگاه از يك سو و رسالت دانشگاه براي تربيت نسل جديد پرداختن به موضوع دانشگاه كارآفرين در راس مهم¬ترين موضوعات آموزش عالي قرار گرفته است. هدف مقاله حاضر بررسي موانع دستيابي به دانشگاه كارآفرين در ايران مي¬باشد. روش پژوهش توصيفي تحليلي و قلمرو آن پژوهش¬هايي است كه در خصوص دانشگاه كارآفرين در ايران انجام گرفته است. نتايج اين مقاله نشان مي¬دهد در اكثر دانشگاه¬هاي ايران مفهوم دانشگاه كارآفرين به حوزه اقتصادي و رابطه صنعت و دانشگاه تقليل پيدا كرده است. مضاف بر اينكه چنين فروكاست عملكردي از دقت بالايي برخوردار نبوده و سهم علوم انساني كه ماهيتي كاركردي دارد از دانشگاه كارآفرين كاسته شده است. اتكاي دانشگاه كارآفرين به بعد كاربردي چالش حذف علوم انساني و اجتماعي و پيامد بازتوليد تك بعدي دانشگاه را به همراه دارد. مقاله حاضر پيشنهاد مي¬كند الگويي جامع براي دانشگاه كارآفرين متناسب با وضعيت جامعه ايران، رسالت دانشگاه، انتظارات و نيازهاي اجتماعي و جهت¬گيري علوم انساني طراحي گردد.