رابطه ميزان خلاقيت دانش آموزان دوره راهنمايي با توجه سبك هاي تفكر آنها

متخصصان معتقدند نيروي انساني هوشمند و خلاق ، شرط اساسي پيشرفت جامعه و دستيابي به بهره وري پايدار مي باشد . به همين جهت پرورش خلاقيت ، مدت هاست در دستور كار نظام هاي آموزشي قرار گرفته است و از آن به بعد شناخت عوامل مرتبط با خلاقيت مورد توجه ويژه است . پژوهش حاضر به منظور بررسي چگونگي پيش بيني ميزان خلاقيت به وسيله سبك هاي تفكر در دانش آموزان انجام گرفته است . روش تحقيق حاضر توصيفي از نوع همبستگي است . جامعه آماري اين پژوهش كليه دانش آموزان مقطع راهنمايي شهر البرز مي باشد . با توجه به روش نمونه گيري چند مرحله اي تصادفي و بر اساس جدول مورگان ، ابتدا از بين نواحي آموزش و پرورش شهر البرز به قيد قرعه ناحيه 4 آموزشي انتخاب شد ، سپس 573 نفر (191 دختر و 184 پسر) از دانش آموزان اين ناحيه ، پرسشنامه خلاقيت عابدي (1372) و پرسشنامه سبك هاي تفكر استرنبرگ – واگنر (1992) را تكميل نمودند . داده ها به كمك روش هاي آماري ضريب همبستگي پيرسون ، t مستقل ، تحليل واريانس يك راهه و تحليل رگرسيون چندگانه تحليل شدند.يافته ها نشان مي دهد ، بين سبك هاي تفكر با خلاقيت رابطه معناداري وجود دارد (P<0/01)، همچنين فقط از لحاظ سبك هاي تفكر كلي نگر ، آزادانديش ، دروني و بيروني بين دانش آموزان دختر و پسر تفاوت معناداري وجود دارد (P<0/01).