فضاي مجازي، كاركردهاي پنجگانه و بحران هويتي- تربيتي فرزندان در جامعه

گسترش اينترنت در كشور ايران بايد به گونهاي باشد كه به رشد خلاقيت در جوانان كمك كند، نه اينكه موجبات خلاقيتزدايي و انزواطلبي را فراهم آورد. همچنين سياستگذاري در مورد توسعه اينترنت نبايد به توسعه مصرف يا بازتوليد محتواي آن محدود شود؛ بلكه بايد گسترش فرهنگ بومي مذهبي و مقاومت فرهنگي را به دنبال داشته باشد، بنابراين بيش از توسعه اينترنت بايد به نظام توليد و سازماندهي الكترونيك اطلاعات علمي، فرهنگي بر اساس استانداردهاي قابل5 تبادل در شبكه اهتمام داشت و بودجههاي كلاني را به اين امر اختصاص داد. تدوين و اجراي قوانين مورد نياز و روزآمد در حوزه ارتباطات شبكهاي بسيار اساسي است. در سياستگذاري آموزشي بايد چگونگي كاربرد فنآوري توسط متوليان آموزشوپرورش و بررسي تاثير آن بر مخاطبان در نظر گرفته شود. نظام نظارت فرهنگي بر محتواي دادههاي مبادله شده و ثبت ملي، نقشي اساسي در پيشگيري از گسترش تهديدات دارد. به نظر ميرسد اينترنت كه به طور بالقوه ميتواند هم تهديد و هم فرصتي طلايي براي امنيت فرهنگي و سياسي باشد، به عرصهاي فراخ براي رقابت گروههاي فشار سياسي و فرهنگي تبديل شده است. فقدان دانش جامعنگر در مورد صورت مسيله و نبود مطالعات سياستگذاري مقايسهاي در كشور، حاكميت روش آزمونوخطا و اعمال سلايق فردي و سازماني را به دنبال داشته است. مسيوليتپذيري دولت در سياستگذاري علمي، كارشناسانه و همهسونگر بوده و بهرهگيري از تمام توان علمي كشور، شرط اصلي تحقق بيشترين منافع و كمترين آسيبها از گسترس صنعت اينترنت در ايران است.