آسيب شناسي آموزش هنر در مدارس

يكي از كاركردهاي نظام آموزش و پرورش، تربيت هنري است كه هموراه نقش موثري در زندگي انسان داشته است. تبيين و توجيه ضرورت تربيت هنري به عنوان يكي از دغدغههاي همواره پيش روي بزرگان تعليم و تربيت بوده است ولي تاكنون اين موضوع درسي در مدارس؛چندان به جايگاه والاي خود دست نيافته و مورد غفلت قرار گرفته است. در پژوهش حاضر، به اين سوال پاسخ داده مي شود كه با توجه نمودن به درس هنر، آيا تغييري در افق فكري دانشآموزان و پيشبرد جامعه ايجاد مي شود به نظر مي رسد آموزش هنر و توجه ويژه به درس هنر باعث پرورش احساسات زيبايي شناختي، خلاقيت تفكر و تربيت هنري در دانشآموزان ميشود. پارادايم هاي نوين آموزش هنر، تفكر همراه با مطالعه و نقد با استفاده از برداشت هاي شخصي صحيح، ذهن منفعل را به سمت ذهني فعال سوق مي دهد و نيروهاي بالقوه را بالفعل ميسازد. بنابراين هدف از اين پژوهش آسيب شناسي چگونگي و چرايي تدريس هنر در مدارس مي باشد كه با روش توصيفي - تحليلي و بر اساس منابع كتابخانه اي نگاشته خواهد شد.