شايسته سالاري در مديريت جامعه با تأكيد بر انديشه‌هاي سياسي امام علي (ع)

امروزه سازمان ها در تلاش اند تا شايسته ترين افراد را شناسايي و جذب كنند. وضعيت سازماني و منطق حاكم بر آن ايجاب مي كند از هر كسي و هرچيزي به درستي و متناسب با موقعيت، بيشترين استفاده شود. شايسته سالاري بهره گيري از انرژي خلاق افراد نخبه و برگزيده اجتماع است. حضرت علي (ع) مسيله توان، ليافت و شايستگي افراد را جزيي از بحث عدالت مي دانند و اين اصل را مهم ترين اصل اداره جوامع قرار داده، معتقدند كه هر پستي به تناسب، به توان، خلاقيت، شايستگي و تخصص خاصي نياز دارد و جايز نيست افراد هركدام به جاي ديگري قرار گيرند.شايسته سالاري مبتني بر شايسته خواهي و شايسته گزيني است. اين شايستگي ها شامل دانش، مهارت ها، توانايي ها، به همراه سازه هايي نظير ارزش ها، انگيزش، نوآوري و كنترل خود مي باشد. نظام شايستگي سالار، نظامي است كه در آن بهترين افراد در بهترين جايگاه با بالاترين بازده، كار انجام مي دهند و متناسب با تلاش خود حقوق و مزايا دريافت مي كنند. اين مقاله، با رويكرد تحليلي و به روش تحليل محتوا، به استخراج مولفه هاي شايستگي سالاري، و شناسايي شاخص ها از منظر انديشمندان غربي و متن نهج البلاغه پرداخته است.