تاثير اقليم بر شكل گيري و پايداري فضاي شهري و روستايي در ايران (نمونه موردي: روستاي قاسم آباد قزوين)

شهر و اقليم دو سيستم انسان ساخت و طبيعي است كه تاثيرگذاري تنگاتنگي بر يكديگر دارند تا آنجا كه اقليم با آسايش انسان رابطه برقرار مي كند و نتيجه عواملي مانند تابش آفتاب، دما، رطوبت هوا، وزش باد و ميزان بارندگي مي باشد. اقليم هر مكان جغرافيايي، شرايط مناسب و ويژه اي دارد كه در عين حال محدوديتهايي را نيز در زمينه طراحي شهري به همراه دارد. شناخت دقيق اقليم مكان مورد نظر در مقياس كلان و خرد به شناخت توانمنديها و محدوديتهاي اقليمي موثر در طراحي و بهره برداري مناسب فضاهاي شهري مي انجامد. اهميت تاثير اقليم بر معماري، انجام مطالعات جامعي را در زمينه سكونتگاههاي انساني و گسترش آنها و عملكردشان ايجاب مي كند. بخصوصدر كشور ما كه تنوع شرايط اقليمي در آن كاملا بارز است. در اين مقاله از روش تحقيق توصيفي - تحليلي و شيوه هاي تحقيق مرور متون، منابع و اسناد تصويري در بستر مطالعات كتابخانه اي بهره گرفته شده است و درصدد است تا نخست به مطالعه خصوصيات اقليمي محيطي پرداخته و سپس اهميت اقليم و ابعاد گوناگون تاثيرگذاري آن را بر روي نحوه بوجود آمدن و گسترش شهرها و ساختار فضايي شهرها و در اينجا شهر قزوين و روستاي قاسم آباد بيان دارد و نيز اهميت اقليم براي پايداري اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و ... شهر قزوين و روستاي قاسم آباد را نمايان مي سازد. در اين مقاله خواهد شد. در بررسي اقليم شهر قزوين از آمارها و داده هاي 46 ساله عناصر آب و هوايي قزوين شامل دما، رطوبت نسبي، بارش و ... ايستگاه سينوپتيك شهر قزوين كه بصورت پارامترهاي حداكثر، حداقل و ميانگين ارايه شده و ميزان ساعات تابش آفتاب و يا پوششابر، سرعت و جهت وزش باد، روزهاي يخبندان و برفي و تعداد روزهاي داراي غبار استفاده گرديده است.