تبيين مفهوم الگوي توسعه حمل و نقل محور (TOD) و بررسي ارتباط آن با نوشهرسازي و رشد هوشمند

در سال هاي اخير، الگوي توسعه مبتني بر حمل و نقل همگاني به عنوان يكي از الگوهاي نوين توسعه شهري كه بر محوريت حمل و نقل عمومي استوار است، مطرح شده است. اين رويكرد از ويژگي هايي چون ارتقاي كيفيت طراحي محله اي، افزايش كاربري هاي مختلط، گسترش تعاملات اجتماعي، كاهش استفاده از اتومبيل و گسترش گزينه هاي جابه جايي سازگار با حمل و نقل عمومي همانند دوچرخه سوار ي و پياده روي، برخوردار است و با ساير رويكردهاي نوين شهر سازي نظير شهر سازي نوين و رشد هوشمند، داراي اشتراكات و افتراقات بس ياري مي باشد. با اين حال عدم شناخت صحيح ماهيت اين نوع از توسعه و درنتيجه بي توجهي به اصول موردنظر آن در تدوين ضوابط شهري، يكي از مهمترين چالش هاي پيش روي مديريت و برنامه ريزي شهري است. اين نوشتار با بهره گيري از روش مطالعه اسنادي ابتدا با معرفي اجمالي توسعه مبتني بر حمل ونقل عمومي، به شناسايي ماهيت آن پرداخته است و سپس با مقايسه آن با رويكردهاي شهرسازي نوين و رشد هوشمند به بررسي اشتراكات و افتراقات بين آنها مي پردازد. از نتايج اين پژوهش ميتوان گفت كه زمان آن فرا رسيده است كه شهرهاي ايران با توجه به مشكلات پيش رو و عدم جوابگويي راه حل هاي كوتاه و بلند مدت بهتر است كه تو سعه حمل و نقل همگاني محور را بعنوان راه حل پايدار و مناسب شهري برگزيند. از ديگر نتايج پژوهش ميتوان به وجود اشتراكات و افتراقات بين رويكردهاي توسعه حمل و نقل محور، رشدهوشمند و شهرسازي نوين كه همگي در راستاي پايداري شهري مطرح شده اند، اشاره نمود.