نقش نور در تداعي فضاهاي داخلي و بيروني ساختمان

خود نور يك ارزش روانشناختي است كه يكي از مهمترين عوامل زندگي انسان در همه زمينه هاست . نور هميشه علاوه بر استفاده كاربردي داراي ارزش نمادين و معنوي نيز بوده است و در بسياري از فرهنگ ها نور يا خورشيد به عنوان عنصري خدايي محسوب مي شده و آن را ارج مي نهاده اند . موجوديت هاي معماري از جنبه هاي مختلف كالبدي ، زيبا شناسي هنري و تاريخي و فرهنگي وابسته به عنصر نور به عنوان عامل مهم در نمايان ساختن اين پديده هاست . زيبايي كه به چشم مي آيد از پرتو نور و روشنايي است در غير اين صورت در تاريكي،زيبايي مفهومي نخواهد داشت. زيبايي حقيقتي با نور معرفت درك مي گردد و زيبايي ظاهري با عزيزترين حس ما كه بينايي است ديده مي شود . نور اصليترين عامل كيفيت، پويايي و سرزندگي فضاي معماري است هم از نظر مفاهيم كيفي و سمبليك و هم از نظر كاركرد عملي، از جايگاه ويژهاي در ميان عناصر تشكيلدهنده فضا برخورداراست. بدون نور، هيچ فرم، رنگ يا بافتي وجود ندارد اولين وظيفه نور، روشن كردن فضا و فرمهاي ساختماني است و اين كه امكان زندگي، حركت و فعاليت را براي استفاده كننده فراهم آورد و استفادهكننده، با سهولت، سرعت و دقت بتواند به انجام امور روزمره بپردازد. نورپردازي فضا با توجه به ويژگيهاي معماري فضا، نياز استفاده كننده و ايجاد كيفيات بصري مناسب در فضا انجام ميگيرد.در معماري اسلامي نور به عنوان عنصر اصلي در كنار آب و فضاي سبز قرار گرفته است و تاكيد بر رابطه انسان با طبيعت و محيط از طريق نور مي باشد .اين نوشتار مبحث اهميت نور و نورپردازي را در شناخت و چگونگي بكارگيري آن را مورد بررسي قرار مي دهد.