مقايسه اثر پلاسماي غني شده از پلاكت و پودر كورتيكال كنسلوس در تر ميم هدايت شده بافت پريودنتيال در سگ

بيماري پريودنتال يك واكنش التهابي به پلاك هاي دنداني و باكتري هاي دهان بوده كه به پريدونتيوم محدود مي گردند. اين بيماري از 3 سالگي به درجات مختلفي مي تواند نمود يابد. زماني كه التهاب پريودنتال رخ مي دهد اتصال مخاطي به دندان از بين رفته و قسمت بالايي ليگامنت دنداني نيز از بين مي رود و اين اتفاقات سبب به وجود آمدن پاكت پاتولوژيك دندان مي شود . التهاب لثه با ترشح واسطه هاي التهابي آغاز شده و اين واسطه ها سبب تجمع استئوكلاست ها در ناحيه ملتهب مي شوند . اگر به روند التهابي اجازه ادامه داده شود سبب جذب شدن قسمت فوقاني استخوان آلوولار مي گردد. بيماري معمولاً به صورت دورهاي بوده و يك روند ادامه دار نيست . تخريب بافت ها با يك شيوع حاد آغاز شده و با يك روند نسبتاً خاموش ادامه مي يابد . شيوع حاد بيماري به صورت باليني با عميق شدن سريع پاكت دنداني تشخيص داده مي شود . در اين مرحله فيبر هاي ليگامنت پريودنتال و استخوان آلوولار به علت واكنش هاي التهابي از بين مي رود . فاز خاموش با علائم باليني و عكس راديوگرافي قابل تشخيص نيست . شرايط ديگر مانند استرس هاي فيزيكي و روحي وكمبودهاي غذايي سبب نقص در روندهاي حفاظتي مانند آنتي اكسيدان ها، سيستم كمپلمان و پروتئين هاي فاز حاد مي گردد و مي تواند سبب وخيم تر شدن وضعيت التهاب پريودنتال گردد ، اما به تنهايي سبب تخريب بافت ها نمي شود . در سه دهه اخير هدف اصلي درمان پريودنتال ازترميم به نوسازي بافت هاي پريودنتال تغيير پيدا كرده اين هدف زماني متحقق مي شودكه ليگامان پريودنتال به صورت كارايي مابين سمنتوم دندان و استخوان الوئولار قرار گيرد واين امر بايد با شكل گيري دوباره سمنتوم همراه باشد تا سطح ريشه اسيب ديده را بپوشاند.