بررسي تطبيقي و پهنه بندي كيفي قابليت شرب و كشاورزي آب زيرزميني دشت قائمشهر بر اساس شاخص هاي كيفي

no title, no abstract

در بسياري از مناطق جهان آب زيرزميني به عنوان منبع آب شيرين در كنار آب هاي سطحي به منظور تأمين نيازهاي مصرفي از جمله شرب و كشاورزي مطرح است. طي سالهاي 6312 33 چاه هاي بهره برداري آب زيرزميني، براي مصارف - كشاورزي بيش از 4 برابر تعداد قبلي شده و نيمي بيشتر اين چاه ها در اكثر مناطق دنيا، در زمينهاي زراعي حفر شده اند. از سوي ديگر در بيش از 32 درصد مناطق مسكوني روستايي و شهري، آب جاري در شبكه هاي آبرساني از طريق چاه هاي بهره برداري تأمين مي شود. برداشت آب مصرفي از سفره هاي زيرزميني، اكثراً موجب افت سطح آب زيرزميني مي- گردد . طي قرن گذشته افت جهاني سطح آب در آبخوانها، 9% تا 1% افت كل منابع آبهاي شيرين محاسبه شده است . در محدوده مورد بررسي تقريباً 42 درصد از نيازهاي كشاورزي و 02 درصد نياز شرب، از منابع آب زيرزميني تأمين ميشود. رشد جمعيت انساني و محدوديت منابع آب و خاك در منطقه، مديريت پايدار كمي و كيفي منابع آب زيرزميني را ضروري مي نماياند. در اين مقاله با تكيه بر بحث كيفيت آب، از بين روشهاي مختلف ارزيابي آسيب پذيري كيفي آب زيرزميني، روشهاي همپوشاني و آماري شامل ارزيابي شاخص هاي طبقه بندي شولر، ويلكوكس و شاخص كيفي آب زيرزميني 6 استاندارد شده براي شرب و كشاورزي استفاده شده است.