بررسي علل عقب ماندگي اجراي شبكه هاي فرعي آبياري و تجهيز و نوسازي اراضي كشاورزي از شبكه هاي اصلي آبياري و زهكشي

no title, no abstract

در حال حاضر از 8 ميليون هكتار اراضي آبي كشور، وحدود 2.9 ميليون هكتار از اراضي آبخور سدها، معادل 2/2 ميليون هكتار داراي شبكه اصلي آبياري و زهكشي (1 و 2) و معادل 1.3 هكتار داراي شبكه فرعي (3 و4) و حدود 930 هزار هكتار آن مشمول تجهيز و نوسازي اراضي (قطعه بندي، تسطيح و شيب بندي اراضي) قرار گرفته است. به عبارت ديگر نزديك به 1 ميليون هكتار از اراضي زير شبكه هاي اصلي آبياري بدون شبكه فرعي و تجهيز و نوسازي است. در نتيجه يك شكاف عظيم بين اجراي طرحهاي شبكه اصلي و فرعي آبياري و تجهيز و نوسازي اراضي طي سالهاي گذشته ايجاد شده و باعث گرديده كه از يكطرف راندمان آبياري در كشور پائين و از طرف ديگر بدليل عدم تجهيز و نوسازي اراضي امكان اعمال مديريت بهينه آبياري و نيز مديريت زراعي در داخل مزرعه ميسر نگردد. براي جبران اين عقب افتادگي و ايجاد تعادل در اجراي عمليات زيربنايي در بخش كشاورزي بايد علل ايجاد اين شكاف و نحوه شكل گيري آن مشخص، آسيب شناسي و سپس راهكارها و روشهاي خروج از اين معضل معين و به اجرا گذارده شود. اما بررسي و آسيب شناسي مربوط به ناكاميها و موفقيتهاي هر پديده و اقدامي از جمله ساخت زيربناهاي كشاورزي و مهمترين آنها يعني احداث شبكه هاي آبياري و زهكشي بدون در نظر گرفتن زمينه و متن اجتماعي و اقتصادي اي كه عمليات مذكور در آن محقق ميگردد، نتيجه بخش نخواهد بود. براي اين منظور ضروري است كه خلا موجود در احداث شبكه هاي اصلي و فرعي آبياري از منظر مسائل و مشكلاتي كه مانع اتصال هماهنگ شبكه هاي فرعي با شبكه هاي اصلي آبياري شده شناسايي و در جهت رفع اين مشكلات اقدام شود . مجموعه اطلاعات ارائه شده ، برداشت از منابع مدون علمي، پرسشنامه هاي ارائه شده به بيش از يكصد نفر متوليان امر آب و خاك كشور و بهره برداران بخش كشاورزي در هشت استان مي باشد.