رابطه خودكنترلي، خودكارآمدي اجتماعي و تكانشگري با استفاده مفرط از اينترنت در دانشجويان

no title, no abstract

استفاده بيش ازحد اينترنت مي تواند سبب مشكلات شديد در زندگي روزانه، روابط اجتماعي، تحصيل و سازگاري روان شناختي دانشجويان گردد. ازاين رو، شناسايي عوامل زمينه ساز آن از اهميت بالايي برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه خودكنترلي، خودكارآمدي اجتماعي و تكانشگري با اعتياد به اينترنت در دانشجويان انجام گرفت. اين پژوهش از نوع توصيفي با طرح همبستگي بود. از بين دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه كاشان در سال تحصيلي 97- 96، بر اساس جدول مورگان تعداد 360 نفر ساكن سراهاي دانشجويي به روش نمونهگيري تصادفي انتخاب شدند و به پرسشنامه اعتياد به اينترنت يانگ، پرسشنامه خودكنترلي تانجي، پرسشنامه خودكارآمدي اجتماعي اسميت و بتز و پرسشنامه تكانشگري بارت بين پاسخ دهند. داده ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون همزمان مورد تجزيه وتحليل قرار گرفت. نتايج پژوهش بيانگر آن بود كه اعتياد به اينترنت با خودكنترلي همبستگي منفي معنادار و با تكانشگري رابطه مستقيم و معناداري دارد؛ اما همبستگي معناداري بين خودكارآمدي اجتماعي و اعتياد به اينترنت مشاهده نشد و خودكنترلي و تكانشگري، قادر به پيش بيني 24 درصد از واريانس اعتياد به اينترنت بودند. بنابراين، ويژگي هاي خودكنترلي و تكانشگري اهميت ويژه اي در ابتلا به اعتياد به اينترنت داشته و هر يك مي توانند نقش موثري در گرايش به استفاده از اينترنت داشته باشند. نتايج تلويحا نشان مي دهد كه طراحي و اجراي مداخله هاي مناسب به منظور افزايش خودكنترلي و كاهش تكانشگري مي تواند به كاهش استفاده مفرط از اينترنت كمك كند.