رابطه بين سبكهاي تنظيم شناختي هيجان با خودناتوان سازي دانش آموزان دبيرستان هاي پسرانه شهرستان آمل

پژوهش حاضر به منظور تعيين رابطه بين سبكهاي تنظيم شناختي هيجان با خودناتوان سازي دانش آموزان پسر متوسطه ي دوم شهرستان آمل به اجرا در آمده است. اهداف شامل: تعيين رابطه بين سبكهاي مثبت تنظيم شناختي هيجان با خودناتوان سازي دانش آموزان، رابطه بين سبكهاي منفي تنظيم شناختي هيجان با خودناتوان سازي دانش آموزان و رابطه هريك از مولفه هاي اين سبكها با خودناتوان سازي دانش آموزان مي باشند.. روش پژوهش از نوع مطالعات توصيفي با طرح همبستگي بوده و جامعه آماري آن شامل كليه ي دانش آموزان پسر پايه اول، دوم و سوم متوسطه ي دوم شهر آمل در سال تحصيلي 97 - 1396 مي باشد كه تعداد 3776 نفر بودند و به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي چند مرحله اي تعداد 114 نفر به عنوان نمونه انتخاب گرديدند. داده هاي جمع آوري شده بوسيله ضرايب همبستگي پيرسون و نرم افزار Spss-20 تجزيه و تحليل شدند. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه بين سبكهاي منفي تنظيم شناختي هيجان با خودناتوان سازي دانش آموزان رابطه وجود دارد و همبستگي مثبت بين متغيرها مبين اين است كه بالا بودن نمرات دانش آموز با خود ناتوان سازي بيشتري همراه است و بين سبكهاي مثبت تنظيم شناختي هيجان و خودناتوان سازي در دانش آموزان رابطه آماري معني داري وجود دارد و همبستگي منفي ميان متغيرها حاكي از آن است هرچه سبك مثبت تنظيم شناختي هيجان افزايش يابد با خودناتوان سازي كمتري همراه است .