رابطه بين سبك هاي دلبستگي با شادكامي در زوجين منطقه چهار تهران

هدف پژوهش تعيين رابطه سبك هاي دلبستگي با شادكامي در زوجين منطقه چهار تهران بوده است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه زوجين منطقه چهار تهران در سال 1397 بود كه از اين 384 نفر به صورت نمونه گيري تصادفي خوشه اي انتخاب شد. دادههاي پژوهش به وسيله پرسشنامه شادكامي اكسفورد آرجيل و لو ( 1989) و پرسش نامه سبكهاي دلبستگي(هازن و شيور، 1987)جمع آوري شدند. داده هاي جمع آوري شده به وسيله آزمون همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه و SPSS-20 تجزيه و تحليل شد. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه 2 / 25 درصد از واريانس شادكامي را متغيرهاي سبك دلبستگي دوسوگرا، ايمن و اجتنابي با هم به طور مشترك پيش بيني نموده اند ( 05 / 0 > P). همين طور بين سبك دلبستگي ايمن با شادكامي رابطه مثبت و معنادار و بين سبك دلبستگي اجتنابي و دوسوگرا با شادكامي رابطه منفي و معناداري وجود داشته است (05 / 0 > P). با توجه به نتايج پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه سبك هاي دلبستگي در شادكامي در زوجين نقش دارد.