رابطه سلامت عمومي و شادكامي با اميد به زندگي در بين مادران دانش آموزان كم توان ذهني و عادي

هدف از انجام پژوهش حاضر تعيين رابطه سلامت عمومي و شادكامي با اميد به زندگي در بين مادران دانش آموزان كم توان ذهني و عادي دوره ابتدايي منطقه غرب مازندران مي باشد. روش پژوهش مطالعات توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعه اماري اين پژوهش شامل كليه مادران دانش اموزان كم توان ذهني و عادي دوره ابتدايي غرب مازندران در سال تحصيلي 97 - 96 مي باشد. كه از ميان تعداد 280 نفر شامل 130 مادر دانش اموز كم توان ذهني و 150 مادر دانش اموز عادي هستند. براي انتخاب مادران دانش آموزان كم توان ذهني از روش نمونه گيري تصادفي ساده و انتخاب مادران دانش آموزان عادي از روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي استفاده شده است. داده هاي پژوهش به وسيله پرسشنامه سلامت عمومي (GHQ) و شادكامي اكسفورد و اميد به زندگي ميلر جمع آوري شدند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون، آزمون t و رگرسيون چندگانه تحليل شدند. يافته ها نشان داد متغيرهاي سلامت عمومي، شادكامي قادر به پيش بيني اميد به زندگي مادران دانش آموزان كم توان ذهني و مادران دانش اموزان عادي بوده اند. همين طور بين نشانه جسمي ، علايم اضطرابي و اختلال خواب، كاركرد اجتماعي، افسردگي با اميد به زندگي مادران دانش اموزان كم توان ذهني رابطه منفي معنادار وجود دارد و بين سلامت عمومي، شادكامي با اميد به زندگي مادران دانش اموز كم توان رابطه مثبت معني داري وجود دارد . و بين نشانه جسم و علايم اضطرابي و اختلال خواب، افسردگي با شادكامي و اميد به زندگي مادران دانش آموزان عادي رابطه منفي معنادار و بين كاركرد اجتماعي و سلامت عمومي و شادكامي با اميد به زندگي مادران دانش آموزان عادي رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همچنين بين كاركرد اجتماعي ، افسردگي و سلامت عمومي مادران دانش آموزان كم توان ذهني و عادي تفاوت منفي معنادار و بين شادكامي و اميد به زندگي مادران دانش آموزان كم توان ذهني و عادي تفاوت مثبت معنادار وجود دارد. با توجه به يافته هاي پژوهش ميتوان نتيجه گرفت كه سلامت عمومي و شادكامي در اميد به زندگي مادران دانش آموزان كم توان ذهني و عادي نقش دارد .