پيش بيني گرايش به رفتارهاي پرخطر بر اساس طردشدگي اجتماعي و چشم انداز زمان

هدف پژوهش حاضر پيش بيني رفتارهاي پرخطر براساس چشم انداز زمان و طردشدگي اجتماعي دانشجويان دانشگاه آزاد واحد شهر قدس بود. پژوهش از نوع توصيفي پيمايشي و از نوع همبستگي بود. پژوهش از نوع توصيفي پيمايشي و از نوع همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان رشته روانشناسي بود. به منظور گردآوري داده هاي پژوهش از پرسشنامه چشم انداز زمان زيمباردو(ZTPI)، پرسشنامه طردشدگي اجتماعي لري و مك دونالد و مقياس سنجش رفتارهاي پرخطر (YBBSS) استفاده شد. به منظور بررسي و مدل سازي ارتباط بين متغير وابسته و متغير مستقل از رگرسيون سلسله مراتبي استفاده شد. يافته ها نشان داد كه ابعاد چشم انداز زمان (گذشتة منفي، گذشتة مثبت، حال تقدير گرا يا جبر نگر، حال لذت گرا و آينده گرايي هدفمند) و همچنين مقياس طردشدگي اجتماعي بصورت معنادار گرايش به رفتارهاي پرخطر در دانشجويان را پيش بيني مي كنند.