بررسي رابطه ي بين هوش هيجاني و گرايش به خطرپذيري در دانش آموزان دوره ي متوسطه اول

هدف: گرايش به رفتارهاي پرخطر را مي توان يكي از مهم ترين عوامل تهديدكننده ي سبك زندگي سالم برشمرد كه بررسي آن در دوره نوجواني از چندين جهت حائز اهميت ميباشد. هدف از مطالعه ي حاضر بررسي رابطه ي بين هوش هيجاني و گرايش به خطرپذيري در دانش آموزان دوره ي متوسطه ي اول بود. روش پژوهش اين مطالعه ي توصيفي از نوع همبستگي بوده است. جامعه ي آماري اين مطالعه شامل كليه ي دانش آموزان دوره ي متوسطه ي اول شهرستان بابل بوده است كه از اين بين تعداد 375 نفر(193 زن و 182 مرد) به شيوه ي نمونه گيري تصادفي خوشه اي به عنوان نمونه هاي پژوهش انتخاب شدند. هر يك از آزمودني هاي اين مطالعه، مقياس خطرپذيري نوجوانان ايراني زادهمحمدي و همكاران ( 1390)، و مقياس هوش هيجاني شات و همكاران ( 1998) را تكميل نمودند. داده هاي جمع آوري شده با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون به شيوه ي همزمان مورد تحليل قرار گرفتند. يافته هاي مطالعه ي حاضر نشان دادند كه بين هوش هيجاني با گرايش به خطرپذيري در دانش آموزان رابطه ي منفي معنادار معنادار وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون نيز نشان داد كه توانايي هوش هيجاني در پيش بيني گرايش به خطرپذيري دانش آموزان نقش دارد. مطابق با يافته هاي مطالعه ي حاضر توانايي هوش هيجاني يكي از عوامل مهم در پيشگيري از گرايش به رفتارهاي پرخطر در دوره ي نوجواني است.