ارزيابي آلودگي ميكروپلاستيك با منشأ انساني در رسوبات سواحل غربي استان هرمزگان

مقدار قابل توجهي از زباله ها در مقياس جهاني توسط انسان توليد مي گردد و به طور مداوم افزايش مي يابد، اگرچه توليد زباله بين كشورها متفاوت است. پلاستيك، جزء اصلي زباله هاست و گاهي اوقات تا 95% از زباله ها تجمع يافته كه در سواحل، سطح دريا و بستر دريا وجود دارد را به خود اختصاص مي دهد. ميكروپلاستيك ها تكه هاي كوچكي از زباله هاي پلاستيكي (كمتر از 5 ميلي متر)، هستند كه در محيط تجمع يافته اند. در مطالعه حاضر فراواني و توزيع و اشكال ميكروپلاستيك ها، در رسوبات نمونه برداري شده ي سواحل غربي هرمزگان شامل بند گل كن و لشتقان با استفاده از روش شناورسازي دو مرحله اي بررسي شد و جداسازي ميكروپلاستيك ها به روش اسپكتروفتومتري، (FT-IR)، (SEM-EDS)جهت شناسايي انجام شد. تعداد ميكروپلاستيك ها در ايستگاه بندر گل كن به ميزان 3.36±19.5 ميكروپلاستيك /در كيلوگرم رسوب را نشان مي دهد اين منطقه داراي پوشش گياهي مانگرو مي باشد و نشان داده شده است كه خاك و ريشه ي جنگل هاي حرا مي تواند به صورت دام عمل كرده و آلاينده ها در آن تجمع گردند و تعداد ميكروپلاستيك ها در ايستگاه لشتقان 6.36± 26.5 ميكروپلاستيك /در كيلوگرم رسوب را نشان مي دهد. ميكروپلاستيك هاي يافت شده رنگ هاي متنوعي از جمله سياه، سفيد، شفاف، قرمز، صورتي و سبز داشتند.