اثر تمرين تركيبي هوازي– مقاومتي بر سطح سرمي اُمنتين-1 و مقاومت انسوليني در موش صحرايي اواركتومي شده

هدف تحقيق بررسي اثر تمرين تركيبي هوازي– مقاومتي بر سطح سرمي اُمنتين-1 و مقاومت انسوليني در موش صحرايي اواركتومي شده بود. 30 سر موش صحرايي ماده در گروه هاي شم (10= n) و اواركتومي (20= n) شامل دو زيرگروه تمرين+ اواركتومي (10= n) و گروه اواركتومي (كنترل؛ 10=n ) قرارگرفتند. تمرين هوازي- مقاومتي 8 هفته با سرعت 20 متر بر دقيقه، 60 دقيقه در روز، شيب 10 درجه و وزنه اي معادل 3 درصد وزن بدن حيوان، متصل به دم حيوان متصل، انجام شد. امنتين-1 با استفاده از روش الايزا و مقاومت انسوليني با HOMA-IR اندازه گيري شد. نتايج نشان داد سطح امنتين-1 گروه تمرين+اواركتومي در مقايسه با گروه هاي اواركتومي و شم، به طور معني داري افزايش يافت؛ در حاليكه در گروه اواركتومي در مقايسه با شم كاهش معني دار يافت. مقاومت انسوليني در گروه تمرين+اواركتومي در مقايسه با گروه اواركتومي 73 كاهش معني دار يافت؛ در حاليكه در گروه اواركتومي نسبت به شم افزايش معني دار يافت (05/0 P)؛ همچنين مقاومت انسوليني در گروه تمرين+اواركتومي در مقايسه با شم كاهش يافت كه اين كاهش معني دار نبود (05/0 P). بنابراين، هشت هفته تمرين هوازي- مقاومتي موجب افزايش امنتين-1 و بهبود مقاومت انسوليني در موش صحرايي اواركتومي مي شود.