واژه گزيني در نامه‌هاي نهج البلاغه و رويكردهاي آن

انتخاب واژگاني مناسب با سياقِ كلام و مقتضاي حال موضوع و مخاطب، هميشه يكي از بايدهايِ يك اثر ادبي است؛ ارزش ذاتي لفظ به گزينشِ درست آن و كاربست آن در بافت تعبير ادبي و سازگاري و همگوني آن با ساير الفاظ است كه در اين حالت كلام، ضرباهنگي پيدا مي‌‌‌كند كه از طريق اين همگوني و انسجام و با موسيقي الفاظ و زيبايي تأثير، اهميت خود را كسب مي‌كند. الفاظ امام (ع) در نامه‌هاي نهج البلاغه، طبق قانون صرفي و نحوي جريان يافته و پايبند به قواعد اشتقاق است و دچار هنجار گريزي نيست. امام الفاظ نامه‌هاي خويش را في البداهه و بر حسب اتفاق و تصادف و سليقه خويش انتخاب نمي‌كند، بلكه از ميان واژه هاي مترادف و الفاظ شايع، واژه‌هايي را گزينش مي‌كند كه عاري از هرگونه غرابت، تنافر حروف، مخالفت با قياس، قواعد صرفي، ابهام و پيچيدگي باشد، و الفاظ او، الفاظي مأنوس، آشنا، داراي طنين، آهنگين، به صورت اصطلاحي مشخص، صحيح، شيوا، قوي و نرم و لطيف است.