جايگاه شعر جاهلي در فهم واژه هاي قرآني

در عصر جاهليت، واژگان با معناي متفاوتي استعمال مي شدند و اين واژگان در عهد الرسول (ص) به قرآن وارد شدند، زيرا كه قرآن به زبان مردم آن زمان نازل شده است و به همين جهت پيامبر (ص) با زبان خود آن مردم با آنها به گفتگو مي پرداخته است. پس بخش اعظم قرآن شامل گفتگوهاي پيامبر (ص) با همين مردم است و مخاطبان اوليه ي او مشركين مكه و بازماندگان عرب دوران جاهليت بوده اند و فرهنگ و ادبياتشان همان فرهنگ و ادبيات آن دوره بوده است. از اين رو براي فهميدن قرآن تنها مراجعه به كتب لغت و معجم و بلاغت كافي نيست و ما براي فهم قرآن و واژگانش نيازمنديم كه با ادبيات عرب و به ويژه شعر جاهلي آشنايي داشته باشيم تا بتوانيم معناي آن را بفهميم. نويسنده در اين مقاله بر روش نقلي – تحليلي تكيه نموده است. در اين مقاله سعي شده است كه به بررسي برخي واژگان قرآني و مفهوم آن در قرآن و شعر جاهلي پرداخته و به بررسي تفاوت بلاغت قرآني و جاهلي پرداخته و با تطبيق و بررسي آنها جايگاه شعر جاهلي را در قرآن بررسي بنماييم. و در اين مقاله مشخص مي شود كه شعر جاهلي در فهم واژگان قرآني جايگاه ويژه اي دارند؛ زيرا كه قرآن به زبان آنها نازل شده است و براي فهم واژگان قرآن بايد به شعر و ادب جاهلي آگاهي داشته باشيم در غير اين صورت دچار ابهام خواهيم شد