بررسي مفهوم پراگماتيسم و پيامدهاي ديني آن

مراجعه به تاريخ انديشه بشر آشكار مي­سازد كه هر علمي در بردارنده واژه­ها و مفاهيمي هست كه در نتيجه تحقيقات و تعاريف علوم به وجود آمده است و در شكل­گيري و توسعه آن علم، نقش مهمي ايفاء مي­نمايند. در ميان جنبش­هاي مختلف فلسفي، نيز اين مساله رايج است و ظهور مفاهيمي فلسفي و معرفتي در دوره­هاي­ مختلف در مكاتب فلسفي بوسيله فيلسوفان متعدد، سبب توسعه مرزهاي فلسفه و معرفت­شناسي گرديده است. در عصر مدرن، كانت نقطه تلاقي دو جريان در حوزه معرفت­شناسي يعني جريان خرد گرايي به نمايندگي دكارت و تجربه­گرايي به نمايندگي لاك بوده است تا اينكه كه همزمان، شاهد پيدايش و گسترش جنبش پراگماتيسم به ­عنوان يك روش فكري هستيم. هدف مقاله حاضر، بررسي مفهوم پراگماتيسم در انديشه فلسفي و تاثير آن بر معرفت ديني است. بر اساس پراگماتيسم نمي­توان درستي يا نادرستي باوري را به طور پيشيني تعيين نمود. چرا كه دسترسي به چنين معياري از پيش ممكن نيست. نويسنده تلاش مي­كند تا با ارائه استدلالي، عدم تعارض ميان معيار پراگماتيسم و دين را نشان بدهد.