فارغ‌التحصيلان: اشتغال يا بيكاري، آثار و تبعات كاركردي و روانشناختي آن

پديده اشتغال و بيكاري در ايران از ديرباز به عنوان يك واقعيت اجتماعي ذهن برنامه ريزان و دولتمردان را به خود مشغول داشته و تلاش براي ايجاد اشتغال و كاهش بيكاري از سياستهاي دولتها در طول دوره هاي مختلف در قبل و بعد انقلاب بوده است. اما اين مساله با طرح موضوع اشتغال گروههاي خاصي نظير اشتغال زنان، فارغ التحصيلان و دانش آموخته ها وضعيت بسيار حاد و بغرنج به خود گرفته و به يك اپيدمي اجتماعي مبدل شده است. آمارها نشان مي دهد كه سهم بيكاران در جامعه امروز ايران به شدت در ميان گروههاي تحصيلكرده شايع شده و به تفكيك نوع رشته تحصيلي، جنس و توانمنديها و روحيه جستجوگري آنها براي كار متفاوت شده است. شواهد نشان از يك نوع ياس اجتماعي در كاريابي و هدررفت منابع انساني به لحاظ كاركردي در سرمايه هاي انساني و بهره وري نيروي كار در جامعه دارد. نتايج حاصل از اين تحقيق ترسيم كننده چشم اندازي مطلوب به لحاظ نيروي كار آماده و توانمند و نامطلوب به لحاظ پتانسيلهاي كارآفريني بويژه در بخشهاي دولتي و اجرائي دارد. در اين تحقيق راه برونرفت از اين وضعيت را در تعامل سازنده دولت، مسئولان و نهادهاي تصميم ساز در هدايت قابليتهاي تخصصي و نيروي انساني بالقوه دانشگاهي به سمت فرصتهاي نو متناسب با فناوريهاي جديد و بروز هست.