تجلي كهن‌الگوي مادر در قصه‌هاي پريان ايراني

مادر نه به شخصيت و ويژگي‌هاي رواني مادر واقعي، بلكه در اصل برحسب روان‌شناسي تحليلي يونگ، تأثر عميق فرزند از كهن‌الگويي موسوم به‌ صورت مثالي مادر وابسته است. به باور يونگ، كنش‌هاي اين نيروي ناهشيار نقش بسيار عمده‌اي در مسير دستيابي به بلوغ رواني افراد ايفا مي‌كند و فرافكني‌هاي آن حتي ممكن است فرد را به سمت ناهنجاري‌هاي عاطفي بسيار پيچيده‌اي سوق ‌دهد. يونگ، اسطوره و داستان‌هاي طرح‌شده در تمامي فرهنگ‌ها را نيز همچون رؤياهاي هر شخص، صحنه‌اي براي تظاهر كهن‌الگوها مي‌داند؛ بر همين اساس پژوهش حاضر، به ظهور كهن‌الگوي مادر در داستان‌هاي پريان ايراني توجه كرده است. در بخش نخست، به نمادهاي برجسته‌اي پرداخته شده كه در چنين داستان‎هايي براي نمايش كهن‌الگوي مادر به‌كار رفته است. در دومين بخش نيز الگوي تقابل قهرمان داستان با اين كهن‌الگو بررسي شده و به ‌طور ويژه بر الگوهاي متفاوت رويارويي زن و مرد با كهن‌الگوي مادر در اين داستان‌ها، تمركز شده است. در هر دو بخش، سيال‌بودن كهن‌الگوي مادر نيز مدنظر بوده است.