رابطه ي اميد با سلامت روان مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه ي اميد با سلامت روان مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني انجام گرفت. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. كلّيه ي مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني شهر اردبيل در سال‏تحصيلي 95-1394 جامعه ي آماري اين پژوهش را تشكيل مي‏دادند كه از ميان آنها با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، 130 مادر به عنوان نمونه انتخاب شده و به پرسشنامه ي اميد بزرگسالان اشنايدر و پرسشنامه ي سلامت عمومي گلدنبرگ و هيلر پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده‏ها از آزمون‏هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده شد. يافته‏ها نشان داد كه بين اميد با سلامت روان مادران داراي فرزند كم توان ذهني رابطه‏ي مثبت معناداري وجود دارد. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون آشكار كرد كه تقريباً 40 درصد از كل واريانس سلامت روان مادران داراي دانش‏آموز كم توان ذهني براساس اميد قابل پيش‏بيني است. بنابراين، مي‏توان نتيجه گرفت كه داشتن اميد از متغيرهاي مهم و مرتبط با سلامت روان مادران داراي دانش‏آموز كم‏توان‏ذهني مي‏باشد.