رابطه ي معناي زندگي با سلامت روان مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني آموزش پذير

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه ي معناي زندگي با سلامت روان مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني آموزش پذير انجام گرفت. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. كلّيه ي مادران داراي دانش آموزان كم توان ذهني آموزش پذير شهر اردبيل در سال‏تحصيلي 95-1394 جامعه ي آماري اين پژوهش را تشكيل مي‏دادند كه از ميان آنها با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس 130 مادر به عنوان نمونه انتخاب شده و به پرسشنامه ي هدف در زندگي گرامباف و ماهوليك و پرسشنامه ي سلامت عمومي گلدنبرگ و هيلر پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده‏ها از آزمون‏هاي ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده شد. يافته‏ها نشان داد كه بين معناي زندگي با سلامت روان مادران داراي دانش آموز كم توان ذهني آموزش پذير رابطه‏ي مثبت معنا داري وجود دارد. همچنين، نتايج تحليل رگرسيون آشكار كرد كه تقريباً 36 درصد از كل واريانس سلامت روان مادران داراي دانش-آموز كم توان ذهني آموزش پذير براساس معناي زندگي پيش بيني است. بنابراين، مي‏توان نتيجه گرفت كه داشتن معنا در زندگي از متغيرهاي مهم و مرتبط با سلامت روان مادران داراي دانش‏آموز كم‏توان‏ذهني آموزش‏پذير مي‏باشد.