كاركردهاي ديني- اجتماعي ساحت عقلانيت (از ديدگاه رضوي)

عقل و منطق موهبتي خدابخش است كه به‌عنوان رسول باطني در وجود انسان قرارگرفته است. بر اساس اين هبه الهي انسان مي‌تواند در اين دنياي پيچيده و ناشناخته سير نمايد و همواره با بهره‌گيري از آن راه صحيح و غلط را از هم تشخيص داده و بر اساس آن بر گره‌هاي عالم هستي و عناصر ناشناخته آن تسلط يابد. عقلانيت و گرايش به عقل و منطق جزء ذات آدمي است كه لحظه‌اي از آن‌ها جدا نمي‌گردد و بلكه وجه تمايز او با ساير مخلوقات است. آنچه اين نعمت الهي را همراهي و كامل مي‌نمايد شرع است. به عبارت بهتر انسان متشرع با تمسك به آموزه‌هاي اديان الهي و با بهره‌گيري از عقل مي‌تواند، سعادت دنيوي و اخروي خويش را تضمين نمايد. عقلانيت و معنويت تكامل‌بخش خلقت انسان است و انسان تنها در پناه اين دو هبه الهي و تحت تمسك به آن مي‌تواند رستگاري را از آن خويش نمايد. عقل و تفكر كاركردهاي متفاوتي در زندگي انسان دارد و ابعاد مختلفي از زندگي او را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد. ازجمله كاركردهاي آن كاركرد ديني و اجتماعي است. ائمه هدي(ع) همواره بر اين كاركرد مهم در سخنان خويش توجه داشته‌اند و پيروان خويش را بهره‌گيري از آن تشويق نموده‌اند. حضرت امام رضا(ع) نيز با پيروي از سنت نبوي و ‌آموزه‌هاي اجداد بزرگوار خويش هميشه بر اين مهم تأكيد و تكيه دارند. در اين مقاله نويسندگان برآنند تا كاركردهاي ديني- اجتماعي ساحت عقلانيت را در كلام آن امام همام موردبررسي قرار مي‌دهند.