اثر 8 هفته تمرين هوازي با شدت متوسط بر سطوح اپلين پلاسما و مقاومت به انسولين در زنان مبتلا به ديابت نوع 2

عوامل ميانجي بسياري از جمله اپلين در روند اثرگذاري فعاليتهاي منظم هوازي بر اختلالات متابوليك و ديابت نوع 2 نقش دارند. در مطالعه حاضر اثر 8 هفته تمرينات هوازي بر سطوح اپلين پلاسما و شاخص مقاومت به انسولين زنان مبتلا به ديابت نوع 2 بررسي شده است.18 زن مبتلا به ديابت نوع (با ميانگين و انحراف معيار سن 90/6±61/53 سال، وزن 89/9± 54/64 كيلوگرم 26/6±44/153 سانتي متر) به طور تصادفي در دو گروه تمرين (9n=) وكنترل (9n=) قرار گرفتند. تمرين ورزشي توسط گروه تمرين شامل 8 هفته دويدن و پيادهروي با شدت 60-70 درصد حداكثر ضربان قلب بيشينه براي 3 جلسه در هفته و هر جلسه 30 تا 60 دقيقه اجرا شد. وزن بدن آزمودنيها در گروه تمرين نسبت به پيش از تمرين، به طور معناداري كاهش (P 0/05) يافت. حداكثر اكسيژن مصرفي در گروه تمرين در مقايسه با پيش از تمرين و گروه كنترل افزايش و سطوح اپلين پلاسما، انسولين خون و شاخص مقاومت به انسولين كاهش كنترل افزايش و سطوح اپلين پلاسما، انسولين خون و شاخص مقاومت به انسولين كاهش.( P 0/05) معناداري را نشان داد تمرين ورزشي موجب بهبود وضعيت بيماران ديابتي درمتغيرهاي غلظت اپلين، مقاومت به انسولين، غلظت انسولين و بهبود عملكرد جسماني مي شود. به طور كلي به نظر ميرسد تغييرات مشاهده شده در سطوح اپلين پلاسما و شاخص مقاومت به انسولين، احتمالاً به دليل كاهش وزن و ماهيت ضد التهابي تمرينات هوازي بوده است.