بررسي مفهوم ايزوكپنيك بافري و هيپوكپنيك پرتهويه اي

آستانه بي‌هوازي كه به عنوان افزايش ناگهاني در مقدار لاكتات خون يا افزايش در نسبت لاكتات به پيروات تعريف مي‌شود، به طور وسيعي در طراحي و تدوين برنامه‌هاي استقامتي به كار برده مي‌شود. در آزمونهاي ورزشي فزاينده پس از تعيين آستانه‌هاي تنفسي اول و دوم، فاصله بين دو آستانه به عنوان مرحله ايزوكپنيك بافرينگ و از آستانه تنفسي دوم تا پايان آزمون به عنوان مرحله هيپوكپنيك بيش تهويه‌اي در نظر گرفته مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسي مفهوم ايزوكپنيك بافري و هيپوكپنيك پرتهويه‌اي انجام شد. در اين پژوهش كه به صورت كتابخانه‌اي و مروري انجام گرفت، مقالات متعدد مورد مطالعه و تحليل قرار گرفت. بر اساس بررسي‌ها مي‌توان نتيجه گرفت ‌كه فاز ايزوكپنيك بافري و هيپوكپنيك پرتهويه‌اي تحت تاثير ويژگي‌هاي فيزيولوژيك افراد در شاخص‌هاي بيشينه تهويه تنفسي، حداكثر اكسيژن مصرفي بيشينه و حداكثر ميزان دي اكسيد كربن دفع شده است. با توجه به متفاوت بودن فاز ايزوكپنيك و هيپوكپنيك و تفاوت‌هاي مشاهده شده در زمان بروز آستانه‌هاي تنفسي در يك آزمون فزاينده و به دنبال آن مدت زمان نسبي مراحل ايزوكپنيك و هيپوكپنيك در ورزشكاران آماتور و حرفه‌اي، اين موضوع مي‌تواند منشا تحقيقات و مطالعات جديدي در شناسايي پتانسيل بافرينگ ورزشكاران و در نهايت بهبود عملكرد آنها باشد.